Na zemstę nadszedł czas cz.2

 Siedzimy razem z John'em w samochodzie przed biblioteką. Dochodzi dwudziesta, czyli wkrótce zamykają.

- Wysiadaj. - mruknął John. 

 Wykonałam polecenie i podeszłam pod drzwi, W tej samej chwili, co do nich dotarłam otwarły się gwałtownie. 

- No Richardzie... jak byś mógł się ze mną nie umówić? 

 Wysoka, blond włosa dziewczyna stała naburmuszona w drzwiach. Zaraz za nią wyszedł chłopak o czarnych włosach i szarych oczach. 

- Charlotte świat nie kręci się w okół ciebie. Daj mi spokój.

 Charlotte odeszła oburzona, a Richard pokręcił głową z niedowierzaniem. Przetarłam szminkę i wkroczyłam. 

- Nie przyjemna scena. - skomentowałam.

- Nawet pani nie wie jak bardzo. 

- Czemu pani? Mów mi Mirando. - przedstawiłam się. - Mam ochotę na mały skok w bok. Mój były mnie skrzywdził. Umiesz pocieszyć kobietę w rozpaczy?

 Podeszłam do niego powoli i uśmiechnęłam się uwodzicielsko. Nie protestował kiedy wzięłam go za rękę i zaczęłam prowadzić w stronę samochodu. Oparłam się o drzwi i przyciągnęłam go do siebie. Mruknęłam mu coś do ucha i zaczęliśmy się całować. Uśmiech pojawił się na mojej twarzy. Nagle usta Richarda zamarły i opadł na ziemię. Zaraz za nim stał John.
- Uwielbiam ich wprawiać w sen. - uśmiechnął się szeroko i wziął Richarda na ręce.
 Otwarłam mu bagażnik, a on wrzucił do niego nieprzytomnego chłopaka i zatrzasnął klapę. Oparłam się o nią. Podszedł do mnie i złapał za moje pośladki. Nie odskoczyłam tylko uśmiechnęłam się szerzej. ON JEST WSTRĘTNY! Niestety musi mi zaufać.
- I jak mi poszło?
- Wyśmienicie, a jak tylko wrócimy do domu i go zamkniemy w piwnicy to może byś się przeszła do mojego pokoju... hmm..?
 Uśmiechnęłam się jeszcze szerzej i objęłam jego kark.
- Z przyjemnością.
 Puścił mnie i wsiadł do auta. Wykonałam to co on i ruszyliśmy. Mam głupie poczucie winy za zrobienie tego temu biednemu chłopakowi. Jeszcze będę musiała spędzić noc z John'em. FUUJ... Czasem muszę myśleć nad tym, co robię, a nie działać bez zastanowienia. Następnym razem to może się gorzej skończyć. Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk hamowania. Wygramoliłam się z samochodu i otwarłam drzwi do domu. John wtachał do niego Richarda i zamknęłam drzwi. Potem otwarłam kolejne prowadzące do piwnicy. Weszłam tam pierwsza. Od razu poznałam to miejsce. To tu mnie więzili i cieli. Gdy tylko je zobaczyłam upadłam i spadłam ze schodów. Potem widziałam ciemność.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Obudziłam się kilka godzin później w moim nowym łóżku. Jak to możliwe, że zemdlałam!? Czy ludzie z piekła zachowują się tak samo jak normalni ludzie? Chyba nie, bo jak do tej pory nie musiałam nic jeść. Rozejrzałam się po pokoju. John zostawił tu tacę z chlebem i szklankę wody. Jakoś w brzuchu mi nie burczy i spragniona nie jestem. Nawet nie wiem czy potrafiłabym coś przełknąć. Wylałam wodę do kwiatka, a chleb wzięłam do ręki i powoli wymknęłam się z pokoju, zaniosłam go do kuchni i wróciłam do mojego pokoju. Niespodziewanie zastałam w nim John'a leżącego bez koszulki na moim łóżku. Uśmiechnął się do mnie.
- Uwodzicielka wstała?
 Pokiwałam głową. Czyli jednak mnie to czeka! Podeszłam powoli do łóżka i usiadłam w nogach. John pokręcił głową i zdjął spodnie. Panikowałam coraz bardziej. Udałam, że znowu mdleje i spadłam z łóżka na twardą podłogę. Usłyszałam jak John wstaje z łóżka, ubiera się, podniósł mnie na łóżko i wyszedł z pokoju. Nie próbowałam otwierać oczu w obawie, że ciągle siedzi w pokoju, ale moje przeczucie mnie zmyliło ponieważ po chwili drzwi się znowu otworzyły. John położył coś na łóżku i wyszedł. Usłyszałam odgłos silnika i otworzyłam oczy. Na łóżku leżała kartka. Otworzyłam ją i przeczytałam.

,,Pewnie przeczytasz to jak mnie nie będzie

wyjeżdżam na kilka dni w poszukiwaniu 

nowego miejsca na przechowywanie uprowadzonych. 

Wrócę nie długo. Czekaj na mnie dupeczko''

 Prawie się porzygałam jak to czytałam. Przynajmniej on nie będzie pierwszym, z którym się prześpię. Muszę kogoś szybko znaleźć. JUŻ WIEM! Zeszłam do piwnicy. Richard siedział w celi i podpierał ścianę. Patrzył na mnie smutnym wzrokiem. Wiem jak się czujesz. 

- Wykorzystałaś mnie. - mruknął. 

- Tak, ale ciągle nie dotrzymałam obietnicy. - powiedziałam ściągając bluzkę. Stałam tam teraz w samym staniku. - Chcesz może... no wiesz...

 Patrzył na mnie z niedowierzaniem. Pokiwał głową. 

- Ale musisz mi coś obiecać. Otworzę tą cele, ale z niej nie uciekniesz. Jasne? 

 Ponownie pokiwał głową. Otwarłam cele i podeszłam do niego. Nie miał związanych nóg i rąk. Usiadłam mu na kolanach i zaczęłam go całować. Zdjęłam mu koszulkę i spodnie. Zrobiliśmy to. 

 Po dwóch godzinach wstałam, ubrałam się i wyszłam z piwnicy. Przynajmniej teraz nie muszę się łoić, że mój pierwszy raz był z tym kretynem John'em. Mam teraz kilka dni luzu. Co ja tu będę robić? Czy John wie, że marnuje mój cenny czas? Westchnęłam. Nie wiem, co mam teraz robić! Czy powinnam powiedzieć o wszystkim Dakocie? Może ją znajdę? Poszukam domu? Naciągnęłam się i wskoczyłam na kanapę. Dakota poczeka. Ciekawe, co jest teraz w telewizji? 

 Przełączałam kanał za kanałem. Nic mnie nie zaciekawiło. W końcu zostawiłam wiadomości. Pożar lokalnych lasów... zbliża się huragan w okolicach Miami... tajemnicze morderstwo siedemnastolatki. Pogłośniłam i słuchałam uważnie. 

- Jeszcze nie trafiono na trop zamordowanej pierwszego grudnia nastolatki. Z tego, co wiemy kilka tygodni przed jej morderstwem uciekła porywaczom. Lokalna policja podejrzewa, że to właśnie oni zamordowali dziewczynę. Jeden z nich, Jacob O. został znaleziony w starej elektrowni, Z badań wynika, że on został zamordowany dwa tygodnie wcześniej niż dana nastolatka. Co łączy te dwa morderstwa? Zapewne były wykonane przez tę samą osobę. Wspólnika Jacoba O. Policja ma podejrzenia, że nazywa się on John S. Niestety nie jest to pewne, Będziemy informować państwa o tym na bieżąco. Teraz zapraszamy na kolejny reportaż... 

 Wyłączyłam telewizor. Czyli w całym kraju jest głośno o mojej śmierci? Czemu się tym aż tak przejęli? Nie rozumiem tego. Policja ma haka na John'a. Może moja zemsta nabiera tempa. Przygotuję mu wielkie piekło na powrót. Już ja o to zadbam. Muszę tylko znaleźć na to sposób. Usłyszałam tłuczenie się o kraty. Richard domaga się jedzenia. Wzięłam chleb, szklankę wody i zaniosłam to na dół. Richard, już ubrany, tłukł w kraty z całej siły.

- Już spokojnie tygrysie. Dam ci jeść. 

 Wsunęłam tace przez kapę w drzwiach, a on rzucił się na nią. 

- Dlaczego mnie uwodzisz? 

- Mój wspólnik wyjechał na kilka dni, a ja jako samotna kobieta muszę mieć towarzystwo, nie uważasz? - powiedziałam z szerokim uśmiechem. 

 Pokiwał głową i jadł dalej. Po trzech minutach taca znów przeleciała przez drzwi. Wzięłam ją i wyszłam z piwnicy. Muszę się tym zająć tak, by chłopak zbytnio nie ucierpiał. W końcu ja też tam siedziałam i wiem jak to jest tak tam siedzieć. Ruszyłam do mojego pokoju i rzuciłam się na łóżko. Czas uruchomić myślenie...

***********************************************************************************

Znów nie jest długie, a czekaliście długo. Proszę o komentarze ;) 

Pisać to dalej?